Gdy pada pytanie o wokalistę Deep Purple, najkrótsza odpowiedź brzmi: Ian Gillan. Historia zespołu jest jednak bardziej złożona, bo przez dekady za mikrofonem stawali także Rod Evans, David Coverdale, Glenn Hughes i Joe Lynn Turner. Wyjaśniam, kto śpiewał w najważniejszych składach, czym różnili się poszczególni frontmani i od których płyt najlepiej zacząć słuchanie.
Najważniejsze fakty o głosie Deep Purple
- Ian Gillan jest obecnym wokalistą zespołu.
- Dołączył do Deep Purple w 1969 roku i wrócił do grupy w 1984 roku.
- Najbardziej klasyczne nagrania z jego udziałem to „Child in Time”, „Smoke on the Water” i „Highway Star”.
- W latach 1973-1976 głównym głosem grupy był David Coverdale, wspierany przez Glenna Hughesa.
- Zmiany wokalistów wyraźnie wpływały na brzmienie i kierunek artystyczny zespołu.
Kim jest wokalista Deep Purple obecnie
Obecnym frontmanem Deep Purple pozostaje Ian Gillan. Dołączył do zespołu w 1969 roku, a jego pierwszy okres działalności przypadł na czas nagrywania albumów „In Rock”, „Fireball” i „Machine Head”. Oficjalna biografia zespołu wskazuje go jako członka obecnego składu obok Rogera Glovera, Iana Paice’a, Dona Aireya i Simona McBride’a.
Gillan nie jest więc tylko historycznym głosem grupy. Po odejściu w 1973 roku rozwijał karierę solową, lecz w 1984 roku wrócił do Deep Purple na płytę „Perfect Strangers”. Od tego momentu, z przerwą w latach 1989-1992, ponownie stał się najważniejszym wokalistą zespołu.
Jego styl trudno pomylić z innym wykonawcą. Gillan łączy wysoki, krzykliwy rejestr z charakterystyczną chropowatością i dużą ekspresją, choć współczesne koncerty siłą rzeczy nie brzmią identycznie jak występy sprzed pięciu dekad. Moim zdaniem właśnie ta świadomość wieku i możliwości głosu pomaga dziś odbierać jego występy uczciwie, bez porównywania każdej frazy z nagraniami studyjnymi.
Dlaczego Ian Gillan jest kojarzony z największymi klasykami
Najmocniejszy ślad Gillana słychać na albumie „Machine Head” z 1972 roku. To właśnie z tej płyty pochodzą „Smoke on the Water”, „Highway Star” i „Lazy”, czyli utwory, które ukształtowały wyobrażenie o klasycznym hard rocku. Wokal nie pełni tam funkcji ozdobnika. Jest jednym z głównych instrumentów budujących napięcie obok gitary Ritchiego Blackmore’a i organów Jona Lorda.
Najlepszym przykładem pozostaje „Child in Time” z albumu „Deep Purple in Rock”. Utwór wymaga od śpiewaka ogromnej kontroli, bo przechodzi od spokojnej, niemal kruchej narracji do bardzo wysokiego krzyku. W mojej ocenie ta kompozycja pokazuje, dlaczego Gillan stał się wzorem dla wielu wokalistów heavy metalu, ale też dlaczego jego stylu nie da się bezkarnie kopiować. Ekstremalna emisja głosu wymaga techniki, odpoczynku i rozsądnego doboru tonacji.
Warto oddzielić dwie rzeczy. Gillan jest najbardziej rozpoznawalnym głosem Deep Purple, ale nie oznacza to, że każdy najlepszy utwór zespołu pochodzi z jego udziałem. Grupa przechodziła przez różne etapy, a zmiany wokalistów często prowadziły do ciekawych, choć nie zawsze docenianych rezultatów.
Deep Purple miało więcej niż jednego ważnego wokalistę
W dyskografii zespołu znajdziemy kilku śpiewających muzyków. Część z nich pełniła rolę klasycznego frontmana, a część dzieliła obowiązki wokalne z grą na instrumencie. Najważniejsze nazwiska przedstawiają się tak:
| Wokalista | Okres w zespole | Najważniejsze nagrania | Charakter głosu |
|---|---|---|---|
| Rod Evans | 1968-1969 | „Shades of Deep Purple”, „The Book of Taliesyn” | Rockowy, melodyjny, zakorzeniony w psychodelii |
| Ian Gillan | 1969-1973, 1984-1989, 1992-obecnie | „In Rock”, „Fireball”, „Machine Head”, „Perfect Strangers” | Wysoki, dramatyczny, krzykliwy |
| David Coverdale | 1973-1976 | „Burn”, „Stormbringer”, „Come Taste the Band” | Bluesowy, głęboki, zmysłowy |
| Glenn Hughes | 1973-1976 | „Burn”, „Stormbringer”, „Come Taste the Band” | Wysoki, soulowy, funkowy |
| Joe Lynn Turner | 1989-1992 | „Slaves and Masters” | Gładki, melodyjny, bardziej hardrockowy niż metalowy |
Największe nieporozumienie dotyczy okresu z Davidem Coverdale’em i Glennem Hughesem. Coverdale śpiewał główne partie, ale Hughes, grający na basie, również miał bardzo ważny udział wokalny. Na „Burn” słychać ich jako uzupełniający się duet, dzięki czemu album ma więcej bluesa, soulu i funku niż klasyczne płyty z Gillanem.
Rock and Roll Hall of Fame wymienia wśród wyróżnionych wokalistów Deep Purple między innymi Iana Gillana, Davida Coverdale’a i Glenna Hughesa. To trafne ujęcie, bo historia grupy nie sprowadza się do jednej osoby, nawet jeśli właśnie Gillan pozostaje jej najbardziej rozpoznawalnym głosem.
Jak zmieniało się brzmienie wraz z frontmanem
Ian Gillan i hardrockowa dramaturgia
W okresie Gillana zespół stawiał na kontrast między potężnym riffem a wokalnym napięciem. Partie śpiewane były często traktowane niemal jak pojedynek z gitarą i organami. Efekt był surowy, teatralny i bardzo intensywny, co dobrze słychać na koncertowym „Made in Japan”.
David Coverdale i bluesowa głębia
Coverdale nie próbował naśladować poprzednika. Jego głos był niższy, bardziej osadzony i oparty na bluesowym frazowaniu. Na „Burn” ta zmiana nie osłabiła zespołu, tylko przesunęła środek ciężkości w stronę mocniejszego groove’u i większej zmysłowości.
Glenn Hughes i soulowy kontrast
Hughes wnosił do Deep Purple energię kojarzoną z funkiem i soulem. Jego wysoki, elastyczny głos dobrze kontrastował z barytonowym Coverdale’em. Dlatego utwory z ery Mark III i Mark IV brzmią inaczej niż klasyczne nagrania z początku lat 70., nawet gdy zachowują ciężkie gitarowe podstawy.
Przeczytaj również: José James - najważniejsze albumy i od czego zacząć?
Joe Lynn Turner i melodyjny powrót
Album „Slaves and Masters” z 1990 roku jest często oceniany przez pryzmat nieobecności Gillana. Turner śpiewał czysto, szeroko i bardzo melodyjnie, ale jego styl prowadził zespół bliżej klasycznego hard rocka niż ostrego, dramatycznego brzmienia „Child in Time”. To ciekawy przykład tego, że dobry wokalista nie zawsze pasuje do konkretnej tożsamości zespołu.
Od których płyt zacząć słuchanie głosów Deep Purple
Jeżeli interesuje mnie przede wszystkim najbardziej ikoniczne oblicze grupy, zaczynam od „Deep Purple in Rock”, „Fireball” i „Machine Head”. Te trzy albumy najlepiej pokazują rozwój głosu Gillana, pracę zespołową oraz charakterystyczne połączenie ciężkich riffów z improwizacją.
- „Deep Purple in Rock” sprawdzi się, gdy chcesz usłyszeć narodziny cięższego stylu zespołu.
- „Machine Head” to najlepszy punkt startowy dla osoby, która zna tylko „Smoke on the Water”.
- „Made in Japan” pokazuje, jak Gillan i reszta zespołu brzmieli na żywo, z większą swobodą i improwizacją.
- „Burn” pozwala zrozumieć, dlaczego Coverdale i Hughes nie byli jedynie zastępstwem dla Gillana.
- „Perfect Strangers” prezentuje dojrzały powrót klasycznego składu z Ianem Gillanem.
Nie ograniczałbym się do jednej składanki z największymi przebojami. Kompilacje odpowiadają na pytanie, które utwory są najbardziej znane, ale nie pokazują, jak zmiana wokalisty wpływała na całą sekcję rytmiczną, aranżacje i atmosferę nagrań. Pełne albumy dają znacznie lepszy obraz ewolucji zespołu.
Co słychać u Iana Gillana i Deep Purple w 2026 roku
W 2026 roku Ian Gillan nadal stoi na czele zespołu, który regularnie koncertuje i nagrywa nową muzykę. Oficjalny serwis Deep Purple informuje o albumie „SPLAT!” wydanym 3 lipca 2026 roku, a także o dalszej trasie obejmującej dziesiątki koncertów.
To ważne, bo Deep Purple nie funkcjonuje wyłącznie jako muzealna marka. Dzisiejszy skład korzysta z historii, lecz nie próbuje odtwarzać jej nuta w nutę. Głos Gillana jest niższy i bardziej oszczędny niż w latach 70., ale nadal stanowi rozpoznawalny element muzycznej tożsamości grupy.
Najlepszy sposób na zrozumienie głosu Deep Purple
Najprościej zapamiętać to tak: Ian Gillan jest obecnym i najbardziej ikonicznym wokalistą Deep Purple, David Coverdale stworzył ważne bluesowe oblicze zespołu, a Glenn Hughes dodał mu soulowej i funkowej energii. Rod Evans oraz Joe Lynn Turner również zapisali się w historii grupy, choć ich okresy były krótsze.
Moja rada jest prosta. Posłuchaj po jednym pełnym albumie z Gillanem, Coverdale’em i Hughesem, zamiast porównywać wyłącznie pojedyncze przeboje. Dopiero wtedy słychać, że w Deep Purple zmieniał się nie tylko wokalista, lecz cała muzyczna osobowość zespołu.
